sprzedaż miodu pitnego z własnej pasieki
1 butelkę miodu pitnego 0,5 l (rodzaj wybierz z listy) elegancki kartonik świąteczny z życzeniami “Samych słodkich chwil” w środku; Miody pitne z Manufaktury Rodziny Sadowskich to gwarancja najlepszego smaku miodu pitnego, który powstaje w sposób tradycyjny. Warzymy go na naszym najlepszym miodzie wielokwiatowym.
Zestaw trzech miodów różnych odmian z własnej pasieki. 105 zł. Wrocław, Krzyki - 03 listopada 2023. Sprzedam miód 2023r. 35 zł. Nowe. Bełchatów - 08 października 2023. Miód naturalny. Zestaw trzech miodów różnych odmian z własnej pasieki.
Nowoczesne metody wyrobu miodów pitnych. Od zarania dziejów alternatywnym sposobem uzyskania przychodu od produktu rolnego była jego sprzedaż w stanie przetworzonym. Już Teofil Ciesielski w swoim podręczniku z 1925 roku „Miodosytnictwo. Sztuka przerabiania miodu i owoców na napoje” przedstawia wyrób miodu pitnego jako remedium na
Ogłoszenia pszczelarskie. Miód. Miód lipowy. Miód pszczeli z własnej pasieki. Mam do sprzedania miód pochodzący z mojej pasieki na Lubelszczyźnie. Poniżej podaję ceny poszczególnych rodzajów: 1. rzepakowy w słoikach -25 zł i beczkach-14 zł/ kg. 2. akacjowy w słoikach-28 zł. 3. gryczany w słoikach-35 zł i wiadrach-20 zł/ kg.
Ryneczek Wydminy, Witam, na sprzedaz posiadam miod z własnej ekologicznej pasieki. Zapraszam do kontaktu. ⭕ 506332260
nonton film kgf chapter 2 sub indo. Nakład książki wyniósł tylko 1000 egzemplarzy więc wersja drukowana jest już niedostępna. W celu zakupienia wersji elektronicznej prosimy o wpłatę 10 zł na rachunek Polanki i poinformowanie o tym kolegi Chrośniaka: @gmail .com Cena 1 egzemplarza w plikach elektronicznych 10 zł. Dodatkową korzyścią jest gotowa do uzupełnienia i złożenia dokumentacja. Spis treści: Produkcja miodu Miód jako środek spożywczy Analiza pyłkowa miodu Błędy w obróbce miodu Przegląd najczęściej spotykanych miodów Urzędowa kontrola miodu Ile mięsa w mięsie, cukru w cukrze, miodu w miodzie Sprzedaż bezpośrednia (SB) Rejestracja sprzedaży bezpośredniej, krok po kroku Wyjaśnienia Departamentu Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii Konsekwencje niedostosowania się do przepisów (Nie)etyczny miód Tworzenie etykiety Co powinna zawierać etykieta? Czego nie powinna zawierać etykieta miodu – na podstawie najczęściej popełnianych błędów Kod kreskowy Więcej soli, lepsza zupa! Nowa forma sprzedaży Miód w Internecie Właściwości lecznicze miodu Wróżby z sieci O miodzie inaczej Ważne adresy Zakłady higieny weterynaryjnej diagnozujące choroby pszczół i czerwiu Wojewódzkie inspektoraty weterynarii
Czy można produkować miód pitny nie posiadając pasieki? By | 13/02/2018 TAK. Miody pitne można produkować na ogólnych zasadach regulujących produkcję wyrobów winiarskich (ustawa z dnia 12 maja 2011 wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina) także w przypadku zakupu miodów służących do dalszego sycenia. Producent wytwarzający miody pitne markowe z miodów pochodzących z własnej pasieki w ilości nie większej niż 500l rocznie, zwolniony jest z części obowiązków formalnych związanych z uzyskaniem wpisu w rejestrze.
Przepisy ustawy winiarskiej pozwalają już na zbywanie własnych win bez konieczności rejestracji działalności gospodarczej (DzU z 2011 r. nr 120, poz. 690). Osoby wytwarzające wino mogą więc pozostać rolnikami a tym samym korzystać z dopłat do produkcji rolnej. Mogą być zarejestrowane w KRUS, a nie w znacznie droższym ZUS. Nie muszą rejestrować się w centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej, o ile nie wytwarzają więcej niż 100 hektolitrów (10 tys. litrów) trunku z winogron z własnej uprawy. Nie znaczy to jednak, że winiarze unikną biurokracji. Podstawowe obowiązki dla producentów win określa ustawa o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina. Nadal też na rynek nie można oficjalnie wprowadzać niekontrolowanej ilości wina. Butelki mają mieć banderolę akcyzową, co oznacza obowiązki podatkowe. Właściciel winnicy zamierzający prowadzić wyrób wina z przeznaczeniem do obrotu musi dokonać wpisu do ewidencji producentów i przedsiębiorców wyrabiających wino z winogron pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Prowadzi go prezes Agencji Rynku Rolnego. Wpisu dokonuje się na wniosek podmiotu, na każdy rok gospodarczy. Wniosek trzeba złożyć do 30 czerwca na formularzu udostępnianym na stronie internetowej Agencji Rynku Rolnego (ARR). Każdy producent wina wytworzonego z winogron zebranych w Polsce składa w ARR do 31 sierpnia deklarację o: • ilości win białych lub czerwonych wprowadzonych do obrotu w poprzednim roku gospodarczym, wyrobionych z winogron czy moszczu winogronowego, • szacowanej ilości wina, jaka będzie wyrobiona w danym roku gospodarczym, • posiadanych zapasach wina. Ponadto winiarz informuje o: • ilości zebranych winogron i wyrobionego wina – do 15 stycznia każdego roku, • ilości usuniętych w poprzednim roku gospodarczym produktów ubocznych powstałych przy wyrobie wina lub moszczu winogronowego (jeśli ilość wyrobionego wina przekracza 25 hl w roku gospodarczym) – do 15 sierpnia każdego roku. Sprawozdania do ARR to nie wszystko. Wojewódzkiemu inspektorowi jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, właściwemu ze względu na miejsce wyrobu wina, zgłasza się zamiar przeprowadzenia zabiegu wzbogacania, odkwaszania i słodzenia moszczu lub wina. Właściciel winnicy prowadzący wyrób wina uzyskanego z winogron uprawianych we własnej winnicy musi opracować na piśmie i wdrożyć system kontroli wewnętrznej, czyli określić: • częstotliwość i sposób pobierania próbek do badań jakości, • metody przeprowadzania badań jakości, • sposób postępowania z wyrobami niespełniającymi wymagań. Do obowiązków takiego wytwórcy należy też: • zabezpieczanie i usuwanie odpadów powstających podczas wyrobu wina, • wyznaczenie osoby odpowiedzialnej za – prowadzenie rejestru przychodu i rozchodu wyrobów winiarskich, – kontrolę jakości wyrabianego i rozlewanego wina, – wystawianie dokumentu towarzyszącego transportowi wina. Producent musi mieć też tytuł prawny (własność, dzierżawa itp.) do winnicy i obiektów budowlanych, w których jest prowadzony wyrób wina. Produkcji wina nie może prowadzić osoba karana za przestępstwo przeciwko mieniu lub wiarygodności dokumentów. Do wyrobu wina używa się wyłącznie winogron odmian winorośli spełniających wymagania określone w art. 120a ust. 2 unijnego rozporządzenia nr 1234/ 2007. Chodzi o należące do gatunku Vitis vinifera lub pochodzące z krzyżówki gatunku Vitis vinifera z innymi gatunkami rodzaju Vitis. Zabronione jest natomiast użytkowanie odmian: Noah, Othello, Isabelle, Jacquez, Clinton i Herbemont. Takie zasady będą obowiązywać do czasu, gdy średnia produkcja w ciągu pięciu lat gospodarczych przekroczy 50 tys. hektolitrów. Wówczas Polska będzie musiała dokonać klasyfikacji odmian dozwolonych do wyrobu win. Co podać we wniosku 1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo firmę, siedzibę i adres, 2) określenie miejsca wyrobu wina, 3) informację o lokalizacji uprawy winorośli, z której będzie się wyrabiać wino przeznaczone do wprowadzenia do obrotu; podać trzeba a) województwo, powiat i gminę, b) nazwę i numer obrębu ewidencyjnego, c) numer arkusza mapy i numer działki ewidencyjnej, z podaniem nazw odmian winorośli tam uprawianych i całkowitej powierzchni tej uprawy. Przy składaniu kolejnych wniosków podaje się imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres oraz numer wpisu do ewidencji (z decyzji wydanej przez prezesa ARR przy dokonywaniu wpisu do ewidencji). To nie wszystkie formalności. TRUNKI Z SADU I PASIEKI Przepisy o wyrobach winiarskich obejmują także inne napoje alkoholowe: wina owocowe, zdobywające coraz większą popularność cydr i perry oraz mające ugruntowaną renomę miody pitne Wprawdzie wino z winogron może wytwarzać rolnik, ale do przeznaczonej na sprzedaż produkcji wina owocowego, cydru, perry i miodu pitnego z surowców uzyskanych z własnego gospodarstwa trzeba uzyskać wpis do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, prowadzonego przez ministra rolnictwa i rozwoju wsi. Tym samym trzeba być przedsiębiorcą działającym na podstawie wpisu do CEIDG (ew. EDG) lub KRS. Zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru organ wydaje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu siedmiu dni. Łagodniejsze przepisy dotyczące produkcji przewidziano dla małych producentów wymienionych wyżej trunków produkujących je z prowadzonych przez siebie upraw i hodowli, o ile wytworzą do 10 tys. litrów win owocowych, cydru lub perry albo miodu pitnego uzyskanego z nie więcej niż 500 litrów miodu pochodzącego z własnej pasieki. Taki przedsiębiorca jest zobowiązany do: • opracowania na piśmie i wdrożenia systemu kontroli wewnętrznej wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, określa przy tym: – częstotliwość i sposób pobierania próbek do badań jakości, – metody przeprowadzania badań jakości, – sposób postępowania z wyrobami niespełniającymi wymagań jakościowych, • zabezpieczania i usuwania odpadów powstających podczas wyrobu wyrobów winiarskich, • wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za kontrolę jakości wyrobów winiarskich, • posiadania tytułu prawnego do obiektów budowlanych, w których jest prowadzony wyrób i rozlew, • uzyskania dokumentu poświadczającego, że nie jest osobą karaną za przestępstwo przeciwko mieniu lub wiarygodności dokumentów. Prowadzący wyrób wina owocowego, cydru lub perry muszą dodatkowo mieć tytuł prawny do co najmniej 1 ha gruntu rolnego obsadzonego drzewami lub krzewami owocowymi, a ci, którzy wyrabiają miody pitne, powinni prowadzić pasiekę spełniającą wymagania określone dla produkcji miodu w ramach działów specjalnych produkcji rolnej (zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych). Więcej zawsze z planem Jeżeli przedsiębiorca zamierza wytwarzać więcej wyrobów winiarskich lub robić je z kupowanych surowców, musi oprócz założenia działalności gospodarczej i wpisu do rejestru zadbać o więcej formalności. Powinien, podobnie jak mały producent, przygotować i wdrożyć system kontroli wewnętrznej. Ponadto ma mieć plan obiektów budowlanych przeznaczonych do wykonywania tej działalności. Muszą się na nim znaleźć pomieszczenia produkcyjne, magazynowe, socjalne i sanitarne, z zaznaczeniem linii technologicznych, dróg przemieszczania surowców i gotowych wyrobów oraz stanowisk pracy. Ponadto do obowiązków przedsiębiorcy należy wyznaczenie osoby odpowiedzialnej za kontrolę jakości wyrobów winiarskich. Właściciel takiej wytwórni musi też dysponować obiektami budowlanymi wyposażonymi w: • zbiorniki do magazynowania i przechowywania wyrobów winiarskich, których całkowita pojemność technologiczna zależna jest od rodzaju trunku wytwarzanego w danym miejscu, • urządzenia filtracyjne zapewniające wymaganą klarowność, • urządzenia do przygotowania opakowań jednostkowych, zwłaszcza do ich mycia i odkażania, • urządzenia do napełniania opakowań, • urządzenia laboratoryjne umożliwiające badanie jakości trunków. Takie obiekty i urządzenia powinny spełniać wymagania przepisów przeciwpożarowych, sanitarnych i o ochronie środowiska. Niezbędny jest także tytuł prawny do obiektów budowlanych, w których ma być wykonywany wyrób lub rozlew trunków. Podobnie jak mały producent nie może być karany za przestępstwo przeciwko mieniu lub wiarygodności dokumentów. Nie może również zalegać z należnościami wobec Skarbu Państwa, ZUS lub KRUS. WINOGRONA KUPI TYLKO PRZEDSIĘBIORCA Znacznie więcej obowiązków ma producent, który kupuje owoce od innych producentów i z nich produkuje trunek W takim wypadku konieczny jest wpis do ewidencji przedsiębiorców (CEIDG lub KRS; można też działać na podstawie wpisu do obowiązującej jeszcze gminnej ewidencji działalności gospodarczej). Firma musi też figurować w rejestrze przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich. Prowadzi go minister rolnictwa. Podobnie jak producent trunku z owoców z własnej winnicy figurować musi też w ewidencji producentów i przedsiębiorców wyrabiających wino z winogron pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prowadzonej przez prezesa ARR. Zobowiązany jest również do przesyłania takich samych sprawozdań i w tych samych terminach jak winiarz rolnik. Musi też, tak jak rolnik, przygotować i wdrożyć system kontroli wewnętrznej. Ale to w jego wypadku nie wszystko. Taki przedsiębiorca musi dysponować planem obiektów budowlanych przeznaczonych do wykonywania swojej działalności w zakresie winiarstwa. Obejmuje to pomieszczenia produkcyjne, magazynowe, socjalne i sanitarne. Na planie trzeba zaznaczyć linie technologiczne, drogi przemieszczania surowców i gotowych wyrobów oraz stanowiska pracy. Trzeba też wyznaczyć osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wyrobów winiarskich. Producent musi też dysponować obiektami budowlanymi wyposażonymi w: • zbiorniki do magazynowania i przechowywania wyrobów winiarskich, których całkowita pojemność technologiczna wynosi co najmniej 50 proc. miesięcznej wielkości produkcji wyrobów winiarskich lub 75 proc. miesięcznej wielkości wyrobów fermentowanych napojów winiarskich, a w przypadku rozlewu wyrobów winiarskich – co najmniej 25 proc. miesięcznej wielkości rozlewu, • urządzenia filtracyjne zapewniające uzyskanie wymaganej klarowności wyrobu, • urządzenia do przygotowania opakowań jednostkowych, zwłaszcza ich mycia i odkażania, • urządzenia do napełniania opakowań, • urządzenia laboratoryjne do badań jakości. Obiekty budowlane i urządzenia niezbędne w winiarstwie mają spełniać wymagania określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnej i o ochronie środowiska. Nie tylko miejsce, w którym wyrabia się wino, musi spełniać odpowiednie warunki. Także nie każdy przedsiębiorca może się zająć taką działalnością. Przede wszystkim musi mieć tytuł prawny do obiektów budowlanych, w których ma być wykonywana działalność. Rolnik, podobnie jak winiarz, nie może być karany za przestępstwo przeciwko mieniu lub wiarygodności dokumentów. Nie wolno mu też mieć zaległości wobec Skarbu Państwa (czyli przede wszystkim podatkowych) ani zalegać ze składkami wobec ZUS lub KRUS. WIEMY CO PIJEMY - CZYLI MIODY, CYDRY I PERRY Ustawa winiarska określiła zasady kwalifikacji wyrobów winiarskich. Zostały one podzielone na fermentowane napoje winiarskie, wina aromatyzowane i gronowe Wśród fermentowanych napojów winiarskich znalazło się 18 definicji, w tym wina owocowego markowego, miodu, miodu pitnego markowego, nalewki na winie owocowym oraz nalewki na winie z soku winogronowego, napoju winnego owocowego lub miodowego oraz aromatyzowanego napoju winnego owocowego lub miodowego, cydru i perry. Poszczególne trunki są następująco zdefiniowane w ustawie: • wino owocowe markowe – napój o zawartości alkoholu od 8,5 do 15 proc. objętościowych, otrzymany w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na wino owocowe markowe (różne owoce z wyjątkiem winogron), bez dodatku alkoholu, z możliwością słodzenia sacharozą lub moszczem owocowym, leżakowanym przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy; można dodać drożdże, wodę, sacharozę, pożywki lub kwasy spożywcze; • wino owocowe – napój o zawartości alkoholu od 8,5 do 16 proc. objętościowych, uzyskany w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na wino owocowe (także z dodatkiem soków owocowych), bez dodatku alkoholu, z możliwością słodzenia sacharozą, glukozą, fruktozą, zagęszczonym sokiem owocowym, cukrem palonym lub miodem); istnieje możliwość dodania do nastawu drożdży, wody, sacharozy, cukru płynnego, inwertowanego cukru płynnego, glukozy, syropu glukozowego, fruktozy, syropu glukozowo-fruktozowego, pożywek lub kwasów spożywczych; • cydr – napój o rzeczywistej zawartości alkoholu od 1,2 do 8,5 proc. objętościowych; powstaje w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na cydr (mieszaniny sporządzonej przy użyciu całych lub rozdrobnionych jabłek, moszczu jabłkowego, soku jabłkowego lub zagęszczonego soku jabłkowego, z możliwością dodania wody, sacharozy, cukru płynnego, inwertowanego cukru płynnego, glukozy, syropu glukozowego, syropu glukozowo-fruktozowego, fruktozy, drożdży, pożywek lub kwasów spożywczych); nie dodaje się do niego alkoholu, ale można go słodzić jedną lub wieloma substancjami (sacharoza, glukoza, fruktoza, zagęszczony sok owocowy, cukier palony lub miód) lub dodać sok jabłkowy ewentualnie zagęszczony sok jabłkowy; • perry – napój o rzeczywistej zawartości alkoholu od 1,2 do 8,5 proc. objętościowych, otrzymany w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na perry (mieszanina sporządzona przy użyciu całych lub rozdrobnionych gruszek, moszczu gruszkowego, soku gruszkowego lub zagęszczonego soku gruszkowego, z dodaniem wody, sacharozy, cukru płynnego, inwertowanego cukru płynnego, glukozy, syropu glukozowego, syropu glukozowo-fruktozowego, fruktozy, drożdży, pożywek lub kwasów spożywczych); nie dodaje się alkoholu; napój można dosładzać jedną lub wieloma substancjami (sacharoza, glukoza, fruktoza, zagęszczony sok owocowy, cukier palony lub miód), a także dodać sok gruszkowy lub zagęszczony sok gruszkowy; • miód pitny – napój o rzeczywistej zawartości alkoholu od 9 do 18 proc. objętościowych, otrzymany w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na miód pitny (zwanego brzeczką miodową); przy wyrobie miodu pitnego dopuszcza się zastąpienie najwyżej 20 proc. wagowo miodu sacharozą, przyjmując, że 1 kg miodu odpowiada 0,7 kg sacharozy; w ramach dopuszczalnego dodatku sacharozy można dodać alkohol rektyfikowany lub destylat miodowy do półtoraka i dwójniaka (przy czym 1 l tego alkoholu lub destylatu w przeliczeniu na alkohol 100-proc. odpowiada 1,7 kg sacharozy), można go dosłodzić miodem lub sacharozą, dodać zioła lub przyprawy korzenne lub barwić wyłącznie cukrem palonym. Nazwa miodu zależy od proporcji wody i miodu w wyrobie gotowym, i tak: – czwórniak – jedna objętość miodu na trzy objętości wody albo wody z sokiem, – trójniak – jedna objętość miodu na dwie objętości wody albo wody z sokiem, – dwójniak – jedna objętość miodu na jedną objętość wody albo wody z sokiem, – półtorak – jedna objętość miodu na połowę objętości wody albo wody z sokiem; • miód pitny markowy – napój o rzeczywistej zawartości alkoholu od 9 do 18 proc. objętościowych, otrzymany w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na miód pitny markowy (mieszanina sporządzona z drożdży, miodu i wody, ew. z dodatkiem moszczu owocowego, soku owocowego, zagęszczonego soku owocowego, ziół, przypraw korzennych, pożywek lub kwasów spożywczych), można dodać do tego destylatu miodowego i słodzić miodem, uzupełnić ziołami lub przyprawami korzennymi lub barwić karmelem powstałym z miodu; taki trunek musi leżakować nie krócej niż sześć miesięcy. Nazwy czwórniak, trójniak, dwójniak i półtorak stosuje się tak jak przy miodzie pitnym. Definicje win gronowych i aromatyzowanych wynikają z przepisów unijnych. Komentuje Elżbieta Pawłowska, dyrektor Krajowej Rady Winiarstwa i Miodosytnictwa Ustawa winiarska otwiera nowe możliwości dla polskich sadowników. Będą oni mogli pochwalić się dobrym winem owocowym z jabłek, porzeczek czy aronii. Przepisy definiują bowiem, czym są markowe wina owocowe, miody pitne, cydr czy perry. Te ostatnie trunki, popularne w wielu krajach Unii Europejskiej i walczące o popularność z piwem, ze względu na złe przepisy u nas nie mogły być produkowane. Szkoda jednak, że ustawodawca inaczej potraktował drobnych wytwórców wina gronowego niż owocowego. Producenci wina z owoców a także miodów pitnych, cydru i perry muszą być przedsiębiorcami, nie mogą działać jako rolnicy. Problemem jest też wysokość akcyzy – taka sama na wina gronowe, jak na owocowe – ok. 1, 30 zł za butelkę. Tymczasem koszt butelki trunku z winogron jest 3-4 razy wyższy niż wina owocowego. Przy cenie ok. 10 zł za butelkę wysoka akcyza może przesądzić o niskiej opłacalności produkcji wina owocowego. Z ZEZWOLENIEM I BANDEROLĄ Producenci trunków z winnicy, sadu i pasieki muszą bacznie prześledzić przepisy podatkowe i antyalkoholowe. Dla niektórych przewidziano bowiem pewne udogodnienia W praktyce okazuje się, że winiarz czy producent miodu pitnego sprzedający swoje wyroby (nawet jeśli produkuje do 100 hl wina i jest rolnikiem) musi się liczyć z dodatkową biurokracją i wydatkami. W myśl przepisów o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi winiarze ubiegają się o zezwolenie hurtowe lub detaliczne. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zezwolenia na sprzedaż i prowadzenie lokalu z wyszynkiem wydaje wójt, burmistrz albo pre- zydent miasta. Na początek kosztuje to 525 zł w przypadku handlu alkoholami nie mocniejszymi niż 18-procentowe. Po dokument na sprzedaż hurtową napojów, które zawierają do 18 proc. alkoholu, należy się udać do marszałka województwa. Opłata za wydanie pozwolenia wynosi 4 tys. zł. Mały winiarz nie musi natomiast prowadzić sklepu spełniającego odpowiednie wymagania. Może prowadzić sprzedaż w swojej winnicy. Podatkowe problemy Producenci do 1000 hl wina gronowego nie muszą prowadzić składu podatkowego. Wynika to z ustawy o podatku akcyzowym (DzU z 2004 r. nr 29, poz. 257 z późn. zm.) Przepis (art. 47 ust. 1 pkt 2) mówi, że produkcja win gronowych uzyskanych z winogron z upraw własnych w ilości mniejszej niż 1000 hl w ciągu roku kalendarzowego może odbywać się poza składem podatkowym. To, że trunek można wytwarzać poza składem, nie oznacza jednak, że można go wprowadzać do obrotu bez banderoli akcyzowej. Jeśli jest przeznaczony do sprzedaży, to wymaga uiszczenia tego podatku. Stawka akcyzy na wino wynosi 158 zł od 1 hl gotowego wyrobu. By wypełnić obowiązek podatkowy, należy przed dniem wykonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu (produkcji) złożyć zgłoszenie rejestracyjne właściwemu dla podatnika naczelnikowi urzędu celnego, a następnie postępować zgodnie z przepisami o akcyzie. Łączy się to z dość skomplikowanymi formalnościami. Z innych źródeł Nawet mały, produkujący do 100 hl wina rocznie rolnik wprowadzający swój trunek do obrotu nie uniknie kontaktu z urzędem skarbowym. Produkujący rocznie poniżej tej ilości wina rolnicy mają przychody z innych źródeł, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeśli są ponadto podatnikami VAT, to ich przychodem jest kwota pomniejszona o VAT należny. Więcej informacji w serwisie: Zakładanie firmy » Pomysł na biznes » Winnice
Cukru jest dużo, ale nie ma go w sklepach Cukru jest dużo, ale nie ma go w sklepach Zdjęcie: Freepik Według Głównego Urzędu Statystycznego na rynku jest dwa razy więcej cukru niż w zeszłym roku. Według ekspertów problemem jest… dystrybucja. W 2021 r. produkcja cukru w Polsce liczyła 2,15 mln ton. Natomiast w pierwszym półroczu ubiegłego roku w kraju było 237 tys. ton cukru, a w tym 432 tys. ton cukru. Produkcja więc wzrosła niemalże dwukrotnie, co można z łatwością znaleźć na stronie GUS. Podobne statystyki dotyczą produkcji sprzedanej. Ogólnie w roku 2021 Polacy kupili 2,1 mln ton cukru, z czego 1,014 mln ton w pierwszym półroczu. Natomiast w 2022 r. sprzedano 1,069 mln ton (to oznacza, że zarówno produkcja, jak i sprzedaż, były większe). {loadposition reklamy-w-artykulach-A} Co się… czytaj więcej Doktor hab. Krystyna Pohorecka odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Doktor hab. Krystyna Pohorecka odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Zdjęcie: Państwowy Instytut Weterynaryjny w Puławach podał 15 lipca, że dr hab. Krystyna Pohorecka została oznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jak czytamy na stronie instytutu: Decyzją z dnia 23 czerwca 2022 roku, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Andrzej Duda, na podstawie wniosku Stowarzyszenia Pszczelarzy Zawodowych, odznaczył dr hab. Krystynę Pohorecką, prof. instytutu, kierownika Zakładu Chorób Pszczół, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi i osiągnięcia naukowe oraz działalność dla dobra pszczelarstwa. Odznaczenie to jest docenieniem dorobku naukowego oraz działalności zawodowej i społecznej realizowanej przez Panią dr hab. Krystynę Pohorecką na rzecz społeczeństwa i gospodarki narodowej. Gratulujemy! Źródło: czytaj więcej Ule z recyklingu… po raz kolejny! Ule z recyklingu… po raz kolejny! Zdjęcie: Piotr Podsiadły, Urząd Miejski w Tychach W Parku Łabędzim w Tychach ustawiona została pasieka z trzema ulami z recyklingu. Powstały one z części materiałów, które tyszanie wrzucają do czerwonych pojemników na "elektrośmieci". W ulach zamieszkały pszczoły "krainki". – Dzisiejsze spotkanie to efekt wspólnego projektu miasta, Fundacji Odzyskaj Środowisko oraz firmy MB Recycling. W ubiegłym roku na terenie Tychów umieszczono 18 pojemników na zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz zużyte baterie. To właśnie z tych odpadów wyselekcjonowano materiał do budowy ekologicznych uli – mówiła Hanna Skoczylas, Zastępczyni Prezydenta ds. Zrównoważonego Rozwoju. {loadposition reklamy-w-artykulach-A} Pojemniki na elektrośmieci mają kolor czerwony, taki sam jak dachy uli. Ule powstały z bębnów od pralek. Na temat tych nietypowych uli… czytaj więcej Pszczoły zjadają maliny Pszczoły zjadają maliny Zdjęcie: Autorką zdjęcia jest poszkodowana właścicielka plantacji malin Niszczenie owoców przez pszczoły to problem, z którym coraz częściej spotykają się plantatorzy malin, borówek czy śliw. Szkody są duże, producenci owoców źli i załamani, a niektórzy pszczelarze rozkładają ręce i nie widzą problemu. Tymczasem takie zachowanie pszczół jak najbardziej świadczy o problemie! Przestawiamy list rozgoryczonej właścicielki uprawy malin, która nie wie, jak poradzić sobie z owadami i opinię eksperta na ten temat. „Witam. Zaobserwowałam na mojej plantacji dziwne zachowanie pszczół (…). Mam wczesną malinę, od wczoraj zauważyłam duży wzrost liczby pszczół na owocach. Nie znam się na pszczołach, ale zrobiły mi duże szkody oraz utrudniają mi prace przy malinie. Myślałam na początku, że wysysają sok tylko z przejrzałej… czytaj więcej
W związku ze spotkaniem online, organizowanym przez Kings of Mead, postanowiłem przygotować krótkie opracowanie dotyczące rejestracji oficjalnej produkcji miodu pitnego w rzemieślniczej wersji. W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy, obserwuję znaczący wzrost zainteresowania legalizacją produkcji skarbów, skrywanych dotąd w niejednej, domowej piwnicy. Miodosytnictwo to szczególnie cenne dziedzictwo naszej rodzimej kultury spożywczej. Niewątpliwe najbardziej tradycyjne i szlachetne z polskich trunków, były jednak przez długie lata zaniedbywane i zostały sprowadzone do pół-koncernowego wzorca pośledniej jakości. Szczęśliwie dla nas wszystkich, miody pitne zdają się znów przeżywać swój renesans, wskrzeszane przez utalentowanych pasjonatów. Mam nadzieję, że poniższe opracowanie pomoże Wam przejść na „komercyjną stronę mocy” 🙂 MIÓD MIODOWI NIERÓWNY Miód pitny został zakwalifikowany przez polskiego ustawodawcę do fermentowanych napojów winiarskich i jako taki podlega regulacji tzw. ustawy winiarskiej, tj. ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina ( 2011 nr 120 poz. 690). Warto zauważyć już we wstępie, że ustawa dzieli miody z uwagi na ich jakość na miód pitny oraz miód pitny markowy: Miód pitny jest napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 9% do 18% objętościowych otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na miód pitny (brzeczki miodowej). Wspomniany w powyższej definicji nastaw na miód pitny stanowi mieszaninę sporządzoną przy użyciu drożdży, miodu i wody, z możliwością dodania moszczu owocowego, soku owocowego, zagęszczonego soku owocowego, ziół, przypraw korzennych, sacharozy, cukru płynnego, inwertowanego cukru płynnego, pożywek lub kwasów spożywczych. Przy produkcji miodu pitnego dopuszczalne jest także: dodanie alkoholu (alkoholu rektyfikowanego lub destylatu miodowego do półtoraka i dwójniaka, przy czym 1 litr tego alkoholu lub destylatu w przeliczeniu na alkohol 100% odpowiada 1,7 kilograma sacharozy) słodzenie miodem lub sacharozą dodanie ziół lub przypraw korzennych barwienie wyłącznie cukrem palonym o proporcjach w wyrobie gotowym: jedna objętość miodu na trzy objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku czwórniaka, jedna objętość miodu na dwie objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku trójniaka, jedna objętość miodu na jedną objętość wody albo wody z sokiem, w przypadku dwójniaka, jedna objętość miodu na połowę objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku półtoraka Pozostała po poprzedniej epoce nomenklatura, może nieco wprowadzać nas w błąd. Miód pitny jako taki, stanowi bowiem produkt, który niezupełnie odpowiada oczekiwaniu świadomego konsumenta a z pewnością już nie wychodzi na przeciw oczekiwaniom zainteresowanego tematem czytelnika niniejszego opracowania. Jak widzimy, do produkcji miodu możemy bowiem użyć brzeczki, którą mamy prawo znacząco poprawić technologicznie, choćby poprzez dodatek cukru (zarówno dla wzbogacenia brzeczki jak i słodzenia produktu), barwienie cukrem czy dodanie alkoholu rektyfikowanego. Interesującym nas dzisiaj produktem wytwarzanym bezkompromisowo będzie zatem zdecydowanie: Miód pitny markowy, który jest napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 9% do 18% objętościowych, otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na miód pitny markowy. przy czym kluczową różnicę pomiędzy powyższymi rodzajami miodu, stanowić będzie pojemność dopuszczalnej do jego produkcji brzeczki: Nastaw na miód pitny markowy stanowi bowiem mieszaninę sporządzoną przy użyciu drożdży, miodu i wody, z możliwością dodania moszczu owocowego, soku owocowego, zagęszczonego soku owocowego, ziół, przypraw korzennych, pożywek lub kwasów spożywczych – z cukrem naturalnym, tj. zgromadzonym przez pracowite pszczoły, lub pochodzącym z dodatku moszczu lub soku owocowego. Przy produkcji miodu pitnego markowego dopuszczalne jest jedynie: dodanie destylatu miodowego słodzenie miodem dodanie ziół lub przypraw korzennych barwienie wyłącznie karmelem powstałym z miodu, leżakowanym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy o proporcjach w wyrobie gotowym: jedna objętość miodu na trzy objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku czwórniaka jedna objętość miodu na dwie objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku trójniaka, jedna objętość miodu na jedną objętość wody albo wody z sokiem, w przypadku dwójniaka, jedna objętość miodu na połowę objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku półtoraka Jako ciekawostkę podam jedynie, iż we wspomnianej ustawie istnieje jeszcze produkt pod nazwą napój winny miodowy – będący napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 4,5% do 15% objętościowych, otrzymanym z wina owocowego lub miodu pitnego i zawierającym co najmniej 50% wina owocowego lub miodu pitnego albo otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na wino owocowe lub miód pitny o mniejszym udziale soków lub miodu, bez dodatku alkoholu, z możliwością słodzenia […]. W zależności od naszego podejścia do tematu może to być produkt bardzo zły ale też możliwe, że całkiem ciekawy sposób na produkcję lżejszego i łatwiej pijalnego napoju. Ważnym wymogiem jest aby udział miodu w nastawie na napój winny miodowy nie był niższy niż 150 kilogramów miodu na 1000 litrów. Niniejszy wpis poświęcony jest oczywiście produkcji rzemieślniczej miodu pitnego markowego. Dla uproszczenia formy będę się jednak posługiwał potocznym określeniem „miód pitny” pod którym to pojęciem będzie się oczywiści krył zbiorczo także ten ostatni. USTAWOWE GRANICE RZEMIOSŁA Zgodnie z wolą ustawodawcy, produkcja miodu pitnego stanowi działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich i jest regulowaną działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej a zatem wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich. Organem, który prowadzi taki rejestr jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Co szczególnie doniosłe i warte zapamiętania – osoba, która bez wymaganego wpisu do rejestru wyrabia lub rozlewa wyroby winiarskie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Nie przewidziano niestety możliwości prowadzenia działalności miodosytniczej bez obowiązku rejestracji, tak jak ma to miejsce w przypadku producentów wina wytwarzających je w ilości do 100 hl rocznie z owoców pochodzących z upraw własnych. Chcąc produkować miody pitne, musimy zatem prowadzić działalność gospodarczą – indywidualnie lub w ramach spółki prawa handlowego (spółdzielni, fundacji, stowarzyszenia, itp.) oraz uzyskać wpis, stosownie w CEiIDG lub KRS (produkcja miodu pitnego objęta jest kodem PKD – Produkcja cydru i pozostałych win owocowych). Przepisy wprowadzają jednak szereg ułatwień w zakresie obowiązków koniecznych do spełnienia przy uzyskiwaniu wpisu do omawianego wyżej, rejestru działalności regulowanej dla producenta rzemieślnika. Za rzemieślnika w rozumieniu ustawy powinniśmy uznawać w przedsiębiorcę, który wyrabia w danym roku kalendarzowym z przeznaczeniem do wprowadzenia do obrotu miód pitny markowy, w ilości nie większej niż z 500 litrów miodu uzyskanego z własnej pasieki (art. 19. ust. 1 pkt. 2 ustawy winiarskiej). Przesłanki, które należy zatem spełnić aby skorzystać z pewnych ułatwień, są następujące: produkcja wyłącznie miodu pitnego markowego ilość miodu (jako surowca nie produktu gotowego) nie większa niż 500 litrów rocznie pochodzenie miodu wyłącznie z własnej, zarejestrowanej pasieki A contrario, nie będzie mógł korzystać z dalej omówionych ułatwień miodosytnik, który: produkuje miód pitny niespełniający wymagań przewidzianych dla produkcji miodu pitnego markowego lub napój winny miodowy wytwarza miód pitny w ilości większej niż z 500 litrów miodu rocznie nabywa miód (surowiec) pochodzący z innych pasiek Kwestii rejestracji samej pasieki nie będę poświęcał większej uwagi. Zagadnienie to jest powszechnie znane i doczekało się się wielu wartościowych opracowań. Zauważyć należy jednak, że kluczowym z dalszej, miodosytniczej perspektywy jest wpis pasieki do rejestru Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej. Zakładam jednak, że większość przyszłych miodosytników pasiekę taką prowadzi i stosowny wpis już posiada. WPIS DO REJESTRU Przedmiotem naszych dzisiejszych rozważań pozostaje produkcja miodu przez małego miodosytnika, na zasadach określonych w poprzednim akapicie. Trudno jednak dostrzec i docenić ulgi gdy nie zna się kontekstu. Co do zasady bowiem, przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich z wyłączeniem producenta rzemieślnika, musi spełnić niemały katalog wymagań. Miodosytnik, który wymyka się z jakiegoś powody warunkom uznania za rzemieślnika: opracowuje w formie pisemnej i wdraża system kontroli wewnętrznej wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, obejmujący w szczególności określenie: częstotliwości i sposobu pobierania próbek do badań jakości tych wyrobów, metod przeprowadzania badań jakości, sposobu postępowania z wyrobami winiarskimi niespełniającymi wymagań w zakresie jakości posiada plan obiektów budowlanych przeznaczonych do wykonywania tej działalności, obejmujący w szczególności pomieszczenia produkcyjne, magazynowe, socjalne i sanitarne, z zaznaczeniem linii technologicznych dróg przemieszczania surowców i gotowych wyrobów stanowisk pracy wyznacza osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wyrobów winiarskich dysponuje obiektami budowlanymi wyposażonymi w: zbiorniki do magazynowania i przechowywania wyrobów winiarskich, których całkowita pojemność technologiczna wynosi co najmniej 75% miesięcznej wielkości wyrobu fermentowanych napojów winiarskich, a w przypadku rozlewu wyrobów winiarskich – co najmniej 25% miesięcznej wielkości rozlewu, urządzenia filtracyjne zapewniające uzyskanie wymaganej klarowności wyrobu winiarskiego, urządzenia do przygotowania opakowań jednostkowych, w szczególności urządzenia do ich mycia i odkażania, urządzenia do napełniania wyrobem winiarskim opakowań jednostkowych, urządzenia laboratoryjne umożliwiające przeprowadzenie badań jakości co potwierdza pozytywna opinia techniczno-technologiczna wydana przez właściwego ze względu na planowane miejsce wykonywania tej działalności. Zapewnia spełnianie przez obiekty budowlane i urządzenia, o których powyżej, wymagań określonych w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnych i o ochronie środowiska, co potwierdza zaświadczenie wydane przez: komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwych ze względu na planowane miejsce wykonywania tej działalności. Trochę tego jest, prawda? Szczęśliwie jednak, powyższe wymogi dla nakreślonej już produkcji rzemieślniczej zostały znacząco uszczuplone. Mały producent miodu pitnego, który produkuje miód markowy z nie więcej jak 500 l miodu z własnej pasieki musi spełnić w zakresie wpisu do rejestru, wyłącznie następujące wymagania: opracowuje w formie pisemnej i wdraża system kontroli wewnętrznej wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, obejmujący w szczególności określenie: częstotliwości i sposobu pobierania próbek do badań jakości tych wyrobów metod przeprowadzania badań jakości sposobu postępowania z wyrobami winiarskimi niespełniającymi wymagań w zakresie jakości zabezpiecza i usuwa odpady powstające podczas wyrobu wyrobów winiarskich wyznacza osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wyrobów winiarskich. Różnica jest spora w mojej ocenie i znacząco ułatwia życie najmniejszym producentom. Spełnienie ogólnych wymogów dla produkcji wyrobów winiarskich oznacza przede wszystkim konieczność przygotowania szeregu dokumentów, zaświadczeń i oświadczeń, których ilość także będzie w znacznym stopniu ograniczona przy produkcji, którą umownie ale chyba dość precyzyjnie nazywamy na potrzeby dzisiejszego wpisu – rzemieślniczą. Koszt złożenia wniosku to niezależnie od wielkości producenta, zaledwie 616 zł. Właściwy dla sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w terminie 7 dni od dnia wpływu kompletnego i opłaconego wniosku o wpis do rejestru, dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich albo do uzupełnienia braków formalnych wniosku. PODATKI MIODOSYTNIKA W przypadku winiarzy produkujących wina z własnych winnic, rolniczy charakter ich działalności urywa się wraz z przetworzeniem owoców w winiarni. Podobnie w przypadku produkcji miodu pitnego, działalność rolnicza polegająca na prowadzeniu pasieki kończy się wraz z jego przeznaczeniem do sycenia i dalszej fermentacji. Ustaliliśmy już powyżej, że produkcja miodu pitnego stanowi działalność gospodarczą. Ogólny sposób opodatkowania będzie tu zatem właściwy wybranej formie prowadzenia takiej działalności (osoby fizyczne płacić będą podatek PIT, osoby prawne zaś podatek CIT). Krótkiego omówienia wymaga natomiast kwestia opodatkowania miodu pitnego podatkiem VAT. Materia ta regulowana jest ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( 2004 nr 54 poz. 535). Nieszczęściem dla konsumenta jest fakt, iż podatek VAT obciąża zawsze produkcję wyrobów akcyzowych. Miód pitny markowy bez cienia wątpliwości będzie zatem opodatkowany podatkiem VAT. Specyficznym podatkiem, właściwym dla napojów alkoholowych, będzie oczywiście akcyza. AKCYZA PRZY PRODUKCJI MIODU PITNEGO Podstawą opodatkowania miodu pitnego markowego jest ilość tego wyrobu wyrażona w hektolitrach. Stawka akcyzy na wino została wskazana w art. 96 ust. 4 pkt. 2 ustawy o podatku akcyzowym i wynosi 174,00 zł od 1 hektolitra (100l) gotowego wyrobu. Zatrzymując się na chwilę przy akcyzie, należy wspomnieć, że istnieją dwa zasadnicze reżimy akcyzowe. Co do zasady, produkcja wyrobów akcyzowych, może odbywać się wyłącznie w składzie podatkowym korzystać z zawieszonego poboru akcyzy. Alternatywą dla tego systemu jest tzw. przedpłata akcyzy. Przedpłata akcyzy dla producentów wina? Podstawą dla producenta będzie tu przede wszystkim zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku akcyzowego. Urzędem w którym składamy wniosek jest urząd właściwy miejscowo dla naszej siedziby (tylko w przypadku osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej) lub naszego miejsca zamieszkania (w przypadku osób fizycznych). Zgłoszenia tego dokonujemy na formularzu urzędowym AKC-R (służy on zarówno do zgłoszenia płatnika jak i późniejszej aktualizacji jego danych). Producent, musi też przed rozpoczęciem działalności złożyć do naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego ze względu na miejsce produkcji wniosek o urzędowe sprawdzenie, poprzedzając je odpowiednim przygotowaniem i wyposażeniem naszej przetwórni oraz sporządzeniem niezbędnej dokumentacji akcyzowej. Dokumentami mającymi znaczenie dla przeprowadzania kontroli celno-skarbowej, które stanowić powinny załączniki do naszego zgłoszenia są: plan miejsca produkcji, magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych wykaz miejsc z wyszczególnieniem lokalizacji produkcji, magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych, zawierający nazwy i numerację znajdujących się w tych miejscach pomieszczeń, urządzeń i naczyń służących do wykonywania czynności podlegających kontroli celno-skarbowej wykaz legalizowanych przyrządów pomiarowych z podaniem zakresu ich użytkowania oraz pozostałego wyposażenia stosowanego do przeprowadzania kontroli celno-skarbowej wyrobów akcyzowych skrócony opis procesu technologicznego, sposobu magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych oraz instrukcje wewnętrznego obiegu dokumentacji dotyczącej tych czynności i przeprowadzania inwentaryzacji wyrobów akcyzowych, a w przypadku prowadzenia dokumentacji w postaci elektronicznej – instrukcja obsługi programu komputerowego dokument potwierdzający tytuł prawny do korzystania z miejsca, w którym ma być prowadzona działalność dokumenty wymagane na podstawie przepisów odrębnych, związane z działalnością gospodarczą podlegającą kontroli celno-skarbowej, w szczególności koncesje lub zezwolenia, zaświadczenia o dokonaniu wpisu do rejestru działalności regulowanej wykaz obejmujący imiona i nazwiska upoważnionych przez podmiot osób odpowiedzialnych za wykonywanie powierzonych im obowiązków w zakresie objętym kontrolą Kontrola ta służy weryfikacji, czy pomieszczenia gdzie będzie odbywała się produkcja, spełniają wymogi określone przepisami. Istotnym elementem pozostaje tu sposób pomiaru wysokości należnego podatku a zatem pomiaru ilości produktu, która dokonywana może być objętościowo, wagowo lub w przepływie. Istotne jest jednak aby posiadany sprzęt służący pomiarowi posiadał stosowne zatwierdzenia Głównego Urzędu Miar. Z urzędowego sprawdzenia sporządza się protokół, który wraz ze zgłoszeniem oraz dokumentacją dotyczącą działalności podlegającej kontroli, stanowią akta weryfikacyjne. W przypadku gdy nie są zapewnione warunki i środki oo których tu mowa, naczelnik urzędu celno-skarbowego wyznacza termin do ich spełnienia, a po jego upływie przeprowadza powtórne urzędowe sprawdzenie. Dodatkowym obowiązkiem producenta cydru jest oczywiście oznaczanie gotowych produktów znakami akcyzy czyli banderolami. W tym celu producent musi zgłosić wstępne zapotrzebowanie na takie znaki i wystąpić o wydanie banderol w potrzebnej mu ilości. SPRZEDAŻ MIODU PITNEGO Dotarliśmy szczęśliwie do momentu, w którym wyprodukowana oficjalnie butelka, z naklejoną banderolą i zapłaconym podatkiem akcyzowym może trafić na rynek. Należy pamiętać, że ciążą na nas obowiązki w zakresie informowania konsumenta o produkcie spożywczym. Realizujemy je kształtując w sposób odpowiedni treść etykiety naszego produktu. To poważna sprawa, która potraktowana zbyt niechlujnie może wpędzić nas w niemałe kłopoty. Znakowaniu miodu pitnego, poświęciłem już kiedyś stosowny wpis, do którego w tej chwili odsyłam. Zajmijmy się zatem samą sprzedażą! Etykieta cydru, miodu pitnego i win owocowych Sprzedaż napojów alkoholowych możliwa jest po uzyskaniu stosownych zezwoleń (bardzo Was proszę, nie koncesji – te są na wydobycie ropy naftowej itp. :P). Regulujące tę kwestię ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, dzieli zezwolenia na: Zezwolenia detaliczne – pozwalające sprzedawać alkohol ostatecznym jego odbiorcom Zezwolenia hurtowe – na sprzedaż alkoholu podmiotom posiadającym zezwolenia detaliczne, czyli w celu dalszej odsprzedaży Zezwolenia obu typów wydawane są odrębnie, w zależności od rodzaju napoju alkoholowego i dzielą się kolejno na następujące kategorie: do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) powyżej 18% zawartości alkoholu Producentów miodu pitnego interesować będą oczywiście zezwolenia dla napojów zawierających od 4,5% do 18% alkoholu. Jak już bowiem wiemy, miód pitny oraz miód pitny markowy posiadają zgodnie z definicją ustawową od 9% do 18% rzeczywistej zawartości alkoholu mierzonej objętościowo. Zezwolenia detaliczne wydawane są przez właściwą miejscowo (dla miejsca sprzedaży) gminę. Zezwolenia hurtowe zaś przez właściwego miejscowo marszałka województwa. Co szczególnie ważne z naszej perspektywy, zgodnie z z art. 9(1) ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości – producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 (tj. posiadających zezwolenie detaliczne). Oznacza to, że producent może sprzedać swoje produkty bez jakiegokolwiek zezwolenia, jeśli sprzedaż ta odbywa się wprost do hurtownika. Podsumowując zatem ten wątek: Chcąc sprzedawać nasz miód pitny wprost konsumentom – potrzebujemy zezwolenia detalicznego Chcąc zaopatrywać sklepu specjalistyczne, restauracje, hotele, itp. – potrzebujemy zezwolenia hurtowego Chcąc sprzedać partię produktu hurtownikowi – nie potrzebujemy żadnego zezwolenia. Dla tych z Was, dla których posiadanie własnego zezwolenia hurtowego okaże się nieopłacalne, sensowna może okazać się zatem droga pozwalająca na sprzedaż za pośrednictwem hurtowni. Gdybyście potrzebowali pomocy w tym zakresie zapraszam oczywiście do kontaktu. NAGRANIE ROZMOWY Z KINGS OD MEAD AKTY PRAWNE ISTOTNE DLA SPRAWY Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina ( 2011 nr 120 poz. 690) Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej ( 2016 poz. 1947) Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( 1991 nr 80 poz. 350) Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( 2004 nr 54 poz. 535) Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym ( 2009 nr 3 poz. 11). ustawa z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. z 2016 r. poz. 884 i poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 976) Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( 1982 nr 35 poz. 230) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie legalnych jednostek miar (Dz. U. Nr 225, poz. 1638, z późn. zm.) Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie wzorów dokumentów związanych z rejestracją w zakresie podatku akcyzowego ( 2017 poz. 324). Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie ewidencji i innych dokumentacji dotyczących wyrobów akcyzowych i znaków akcyzy ( 2016, poz. 2257) Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy ( 2017, poz. 2283). rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. z 2017 r. poz. 885)
sprzedaż miodu pitnego z własnej pasieki
